მომავალი, არჩევანი და მოწოდება

როდესაც გინდა იცოდე - რა იქნება მომავალში?

არსებობს ასაკი, როცა ერთი კითხვა სულ უფრო ხშირად ჩნდება: „რა უნდა გავაკეთო ჩემს ცხოვრებაში?“ რომელ უნივერსიტეტში ჩავაბარო? რა პროფესია ავირჩიო? სად ვიმუშაო? უნდა წავიდე სხვა ქვეყანაში? უნდა ჩავერთო მსახურებაში? როგორ გავიგო, სწორ გზაზე ვარ თუ არა? და თუ ქრისტიანი ხარ, ამ კითხვებს კიდევ ერთი ემატება: „რა უნდა ღმერთს ჩემგან?“ ზოგჯერ გვგონია, რომ სადღაც არსებობს ერთი ზუსტი პასუხი და ჩვენი ამოცანაა მისი გამოცნობა. თითქოს ღმერთს ჩვენი ცხოვრების სრული გეგმა უკვე დაწერილი აქვს, მაგრამ ჩვენ მხოლოდ რამდენიმე მინიშნებას გვაძლევს და თუ ერთ არასწორ გადაწყვეტილებას მივიღებთ, თითქოს მთელი მომავალი შეიძლება გავაფუჭოთ. მაგრამ ღმერთის ნებაზე ბიბლიური საუბარი ხშირად უფრო ღრმაა, ვიდრე მხოლოდ კითხვა: „რომელი პროფესია ავირჩიო?“

ღმერთის ნება ყოველთვის არ იწყება პროფესიით

როცა საკუთარ მოწოდებაზე ვფიქრობთ, ხშირად პირველ რიგში კარიერა გვახსენდება. მაგრამ ახალი აღთქმა ქრისტიანის მოწოდებაზე საუბრისას პირველ რიგში არ გვეუბნება: „იპოვე იდეალური სამსახური.“ ის გვეუბნება, როგორი ადამიანი უნდა გავხდეთ.

ქრისტიანი მოწოდებულია იცხოვროს თავისი მოწოდების ღირსად. ეს ნიშნავს, რომ კითხვა მხოლოდ ეს არ არის: „რას გავაკეთებ?“ არამედ: „ვინ ვხდები იმ გზაზე, რომელსაც ვირჩევ?“ შეიძლება ძალიან წარმატებულ კარიერას აშენებდე და ამ პროცესში დაკარგო პატიოსნება, დაგენგრეს ურთიერთობები და ღმერთთან სიახლოვე. თუმცა, შეიძლება ჩვეულებრივი სამსახური გქონდეს, მაგრამ იქ შენი პასუხისმგებლობით, სიკეთითა და ერთგულებით ღმერთს ემსახურებოდე. მოწოდება მხოლოდ თანამდებობა არ არის.

„მინდა ღმერთის ნება ვიცოდე“

ეს სურვილი კარგია. მაგრამ ზოგჯერ ღმერთის ნების ძიება გადაწყვეტილების მიღების შიშად გვექცევა. „თუ არასწორ უნივერსიტეტს ავირჩევ?“ „თუ ამ სამსახურზე თანხმობა არ უნდა მეთქვა?“ „იქნებ ღმერთს სხვა რამ ჰქონდა ჩემთვის?“ შიში გვაიძულებს ვიფიქროთ, რომ ღმერთის ნება ძალიან ვიწრო გზაა და ერთი ნაბიჯით თუ გადავუხვიეთ, ყველაფერი დასრულდა. მაგრამ ბიბლიაში ღმერთი წარმოდგენილია არა როგორც ის, ვინც ჩვენს შეცდომას ელოდება, არამედ როგორც მამა, რომელიც გვხელმძღვანელობს.

ღმერთის ნდობა არ ნიშნავს, რომ ყოველთვის წინასწარ გეცოდინება შემდეგი ხუთი წელი. ზოგჯერ მხოლოდ შემდეგი სწორი ნაბიჯი იცი და ეს შეიძლება საკმარისი იყოს.

მოწოდება და ნიჭი ერთი და იგივე არ არის

შეიძლება მუსიკა კარგად გამოგდიოდეს, ლიდერობა შეგეძლოს, ტექნოლოგიები გიყვარდეს, ბავშვებთან ურთიერთობა ან სწავლება იყოს შენი ძლიერი მხარე. მაგრამ ნიჭი მხოლოდ ერთ-ერთი მინიშნებაა. კითხვა მხოლოდ ის არ არის: „რა გამომდის კარგად?“ ასევე მნიშვნელოვანია: „რისი გაკეთება მიყვარს?“ „სად ვარ სასარგებლო სხვებისთვის?“ „რა პასუხისმგებლობა მომცა ღმერთმა ახლა?“ „რა კარები არის რეალურად ღია ჩემს ცხოვრებაში?“ ზოგჯერ მოწოდება სწორედ იქ იწყება, სადაც უკვე ხარ და არა სადღაც მომავალში.

მსახურება მხოლოდ ეკლესიის კედლებში არ არის

ხშირად სიტყვა „მსახურებას“ მხოლოდ ეკლესიურ საქმიანობას ვუკავშირებთ. ქადაგება, თაყვანისცემა, ახალგაზრდული მსახურება, მისია. ეს ყველაფერი აუცილებელია, მაგრამ ქრისტიანისთვის მსახურება შეიძლება უნივერსიტეტშიც განხორციელდეს, ოფისშიც, საავადმყოფოშიც, სტუდიაშიც, ბიზნესშიც, სკოლაშიც და ოჯახშიც.

თუ ადამიანი თავის საქმეს ღმერთის წინაშე პასუხისმგებლობით, სიყვარულითა და პატიოსნებით აკეთებს, მისი ყოველდღიური სამუშაოც შეიძლება მსახურების ადგილად იქცეს. ყველა ქრისტიანი მოძღვარი ან მგალობელი არ უნდა გახდეს, მაგრამ ყველა ქრისტიანი მოწოდებულია ღმერთის ერთგულად იცხოვროს იქ, სადაც არის.

როცა არჩევანი რამდენიმე კარგ გზას შორისაა

ზოგჯერ პრობლემა ის არ არის, რომ ერთ-ერთი გზა აშკარად ცუდია. ორივე შეიძლება კარგი იყოს. ორი უნივერსიტეტი, ორი სამსახური, ორი ქალაქი, ორი პროფესიული მიმართულება. ამ დროს შეიძლება ელოდებოდე განსაკუთრებულ ნიშანს: „ღმერთო, უბრალოდ მითხარი რომელი ავირჩიო.“ მაგრამ ზოგჯერ ღმერთი გვაძლევს თავისუფლებას, რომ სიბრძნით მივიღოთ გადაწყვეტილება. შეგიძლია ილოცო, შეისწავლო რეალური ფაქტები, მოისმინო სანდო ადამიანების რჩევა, შეაფასო საკუთარი შესაძლებლობები, დაფიქრდე, რომელი არჩევანი დაგეხმარება პასუხისმგებლობის აღებაში და ზრდაში, და შემდეგ მიიღო გადაწყვეტილება. რწმენა ყოველთვის არ ნიშნავს განსაკუთრებული ნიშნის ლოდინს. ზოგჯერ რწმენა ნიშნავს გადაწყვეტილების მიღებას და შემდეგ ღმერთის ნდობით სიარულს.

შენი მომავალი არ იწყება „ერთ დღეს“

შეიძლება ფიქრობდე: „როცა უნივერსიტეტს დავამთავრებ, მერე დავიწყებ.“ „როცა კარგ სამსახურს ვიპოვი, მერე ვიქნები სასარგებლო.“ „როცა ზუსტად გავიგებ ჩემს მოწოდებას, მერე ვემსახურები ღმერთს.“ მაგრამ შენი ცხოვრება უკვე მიმდინარეობს. ის, როგორ სწავლობ დღეს, როგორ ასრულებ მცირე პასუხისმგებლობებს, როგორ ექცევი ადამიანებს, როგორ იყენებ დროს, როგორ იქცევი მაშინ, როცა არავინ გიყურებს - ეს ყველაფერი შენს მომავალს უკვე აყალიბებს. დიდი მოწოდება ხშირად პატარა ერთგულებებით იწყება.

ოთხი კითხვა გადაწყვეტილების წინ

როცა მნიშვნელოვანი არჩევანის წინ დგახარ, შეიძლება საკუთარ თავს ჰკითხო: 1. ეწინააღმდეგება თუ არა ეს გადაწყვეტილება იმას, რასაც ღმერთი თავის სიტყვაში უკვე ნათლად გვასწავლის? 2. გამომადგება თუ არა ეს გზა ზრდაში, პასუხისმგებლობის გრძნობის განვითარებაში და სხვების მსახურებაში? 3. რას მეუბნებიან ადამიანები, რომლებიც კარგად მიცნობენ და რომელთა სიბრძნესაც ვენდობი? 4. ამ გადაწყვეტილებას რწმენით ვიღებ თუ შიშით? ყველა გადაწყვეტილებას მარტივი პასუხი არ ექნება. მაგრამ ეს კითხვები გეხმარება, არჩევანი მხოლოდ ემოციაზე არ ააშენო. შეიძლება აღმოჩნდეს, რომ მთელი ხუთწლიანი გეგმის ცოდნა არ გჭირდება. შეიძლება ახლა მხოლოდ ერთი ნაბიჯი გაქვს გადასადგმელი. ერთი განაცხადი, ერთი საუბარი, ერთი გადაწყვეტილება, ერთი პასუხისმგებლობის ბოლომდე მიყვანა.

დასაფიქრებლად

თუ ღმერთი დღეს მთელ შენს მომავალს არ გაჩვენებს, შეძლებ მაინც ენდო მას შემდეგ ნაბიჯში? შეიძლება მოწოდების პოვნა ყოველთვის სულაც არ ნიშნავს ზუსტი გეგმის ცოდნას. ზოგჯერ ეს ნიშნავს, რომ სწავლობ ღმერთთან ერთად სიარულს მაშინაც კი, როცა გზა სრულიად ჯერ არ ჩანს.

ბიბლიური მუხლები